Twee maanden hangt ie er nu in. En bijna recht staat ‘t al. Het gaat verbazingwekkend snel. De ‘voor’ en ‘nu’ foto’s zijn het er bewijs van. Mijn hoektandjes staan al bijna netjes in de rij met de rest. Mooi dat het wordt

Toch maar even kloten met een fotoupload ding. Kunnen jullie ook meegenieten

De laatste tijd lees je er veel over. Eerst dacht ik: ach wat een onzin. Weer een hype, net als ‘t internet en RSI. Maar toch blijft het door mijn hoofd spoken. Heeft het mij ook te grazen genomen? Heb ik het ook? Kan ik er wel mee omgaan? Hoe kom ik eruit? Wat moet ik er aan doen?

Blogstress. Gezien het aantal berichtjes kan ik er best aan lijden. Het is moeilijker dan gedacht. Een weblog bijhouden. De insteek was: goh, das leuk joh, kun je de voortgang van de bouw van jullie huis bijhouden. Kan iedereen meegenieten! Maar zo makkelijk is het niet. Er gebeurt namelijk geen ene reet meer. Alles is uitgezocht, alles is beslist. Tis een kwestie van doorbouwen. En bouwen loopt altijd uit. Dus ik kan jullie ook niet meedelen dat we ein-de-lijk heb pannenbier hebben gehad, want dat hebben we natuurlijk nog steeds niet gehad. Tsja en of het nou interessant is om te melden dat de bouwrente doorgaat en dat het bouwdepot steeds leger raakt… Ook niet bijster interessant. Met de inrichting zijn we ook niet bezig. Wat was wat? Een maand geleden voor ‘t eerst een woonboulevard bezocht? Niet dat het niet leuk was, maar om nou te zeggen: dat wil ik iedere week? Nee. Ook geen onderwerp om over te schrijven dus.

En wie is de iedereen dan? Wie leest m’n log? In al die maanden (zo lijkt het echt al heel lang) dat ie bestaat roep ik al tijden: ja ik stuur je écht binnenkort de link, maar dan moet er eerst wat meer op staan. Maar dat blijkt dus best lastig, dat vullen van dat weblog… M’n stress is denk ik niet zo zeer het produceren van een verhaal. In mijn hoofd produceer ik de mooiste verhalen. In de trein, op de fiets. Iedere dag wel een moment. Maar ‘t lastige is dat intypen. Dat weer kruipen achter de pc na al een hele dag achter de pc gezeten te hebben. Ja, ik heb ‘t goed te pakken, dat zie je wel. Blogstress (en zeuren ) alom hier…

Misschien is podcasten of vodcasten wat voor me. Valt te proberen toch?

27 mei, een mooie dag om weer eens wat sportieve voornemens te nemen. Ik ga ‘t wekelijkse sporten weer eens oppakken. Te beginnen met het relaxte zwemmen op zondagochtend. Beproefd recept in sportievere tijden. In het Haagsche zwembad is het dan goed te doen. Dus, zo gezegd zo gedaan. Ik vanmorgen op de fiets naar de Waterthor, aan de Thorbeckelaan. Ik voelde me fantastisch, dat ik mezelf had overtuigd dat dit echt heel goed was wat ik deed.

27 mei, Eerste Pinksterdag. Dat is een feestdag. Dus is het zwembad dicht…. Zijn mijn sportieve voornemens sterk genoeg om deze desillusie te overleven?

Iedere ochtend pendel ik richting Gouda, om de centjes te verdienen. Iedere ochtend blader ik wat in de gratis verkrijgbare krantjes. Vanochtend viel mijn oog op een stukje. Ik werd er heel blij van. Het beschreef een gevoel wat ik van beide kanten ken. Een bron van herkenning! Een houvast, op deze druiligere moeilijke maandagmorgen!

In de Spits viel mijn oog namelijk op een artikel met de kop: "Cocktailprikkers slecht te vinden". Ik wist meteen waar het over ging: de supermarkt! In de top vijf met de slechtst vindbare producten in de supermarkt, staan de cocktailprikkers op nummer 1. En terecht!

Sinds een week of drie ben ik er in een nieuwe uitvoering. Ik ben nu Han met hekwerk. In m’n mond wel te verstaan. Han heeft een beugel. Zo’n slotjesding, of ‘vaste apparatuur’ zoals er in het behandelplan van de orthodontist staat.

Als je op je 24e een beugel neemt, zijn daar wel een aantal jaren wikken en wegen aan vooraf gegaan. Eindelijk hangt ie er dan nu in. Puur cosmetisch. Omdat ik m’n hoektanden niet mooi vind. Het wikken en wegen kwam vooral omdat het de ene dag erger leek dan de andere dag. Omdat het de ene dag wel nodig was en de andere dag ik weer echt gek was geworden. En omdat het toch best wel een impact heeft op je persoontje. Ik bedoel, nu ie er in hangt, realiseer ik me pas echt dat je ‘m niet even uit kunt doen. Of ja, dat kan wel, maar dat kost je iedere keer een luttele achthonderd euro om ‘n er weer in de laten zetten in een twee uur durende sessie waarvan je een enorme droge mond krijgt!

Als je op je 24e een beugel neemt, heb je legio ervaringsdeskundigen om je heen. Je bent een vreemde eend in de bijt. Wel van de beugelgeneratie, maar jaren later heb je nog, al, weer of pas zo’n ding. Erg grappig is ook de aansluiting die je op je werk opeens hebt met je oudere collega’s, die zelf kinderen hebben in de beugelleeftijd. Lekker ouwehoeren over de poetsrituelen!

Als je op je 24e een beugel neemt, moet je vaak uitleggen waarom je ‘m hebt. Immers, jouw ‘hoektandensyndroom’ heeft niet iedereen. Voor een ander hoort ‘t gewoon bij je. De reden waarom ik ‘t gedaan heb? Het is een heerlijke tegenreactie op alles: ik koop een huis, ik krijg een baan, ik word volwassen… Heerlijk om je weer puberaal te mogen gedragen met zo’n hekwerk! Die beugel maakt me weer jong en onbevangen. Ik wil nog even blijven hangen in mijn jeugd, hahaha

wordt ons nieuwe adres!!!

Vandaag viel er weer een brief van de projectontwikkelaar op de mat. Tot nu toe betekende dat altijd dat we dikke cash mochten doorsluizen. Dit keer was het anders. Dit keer bevatte het leuk nieuws!

Vanaf nu hebben we ook een adres! Dus niet meer alleen bouwnummer 573, maar vanaf nu bestaan we volwaardig! Schrijf ‘t alvast op: Boomsluiterskade 265, 2511 VJ Den Haag. Staat prima! Ook deelde men ons een voorlopige datum van oplevering mede: week 3 in 2008! Tot nu toe gingen we altijd uit van het eerste kwartaal en dan ook helemaal aan het einde, dus we hebben alweer 1,5 maand gewonnen in ons hoofd Ik zeg, relaxed!!! Met de Kerst de dozen inpakken en dan in januari lekker weer uitpakken!

De meeste keuzes zijn inmiddels ook gemaakt. Eén ding rest ons nog… de badkamertegeltjes… De offerte viel, we zijn het inmiddels gewend, toch wel weer wat hoger uit. Helemaal low budget ziet er ook niet uit, dus dachten we ‘m eenvoudig te pimpen. Vooral het werk dat ‘men’ moet besteden aan dat pimpen wordt 2334332 keer gerekend in de offerte. Daar zijn we het dus niet helemaal mee eens… binnenkort maar weer eens een belletje plegen!

Ik probeerde net ook foto’s aan dit weblog te krijgen. Want ja, ein-de-lijk hebben we dan begin april eens foto’s gemaakt! Inmiddels weer heerlijk gedateerd, want de afgelopen maand zijn ze erg opgeschoten met de bouw! Alle muren hangen er in, dus de ruwbouw is aan het afkomen! De eerste contouren worden zichtbaar! Heel erg raar om te zien. De keren dat ik er nu voor stond dacht ik: tjeesuss, wat hebben we gekocht voor enorm veel geld??? Daar past nog niet eens ons studentenbankje in wat we nu hebben?!! Gelukkig zijn er veel ervaringsdeskundigen om mij heen, en die proberen me gerust te stellen: al dat grijze beton, dat vertekent enorm, het is straks allemaal heel anders en precies wat je je voorstelt…. Laten we hopen dat het waar is!

Ik hou me dan ook maar vast aan wat ik bij blok A zie, het blok dat dit najaar al wordt opgeleverd. Als ik daar kijk naar de appartementen, word ik een stuk gelukkiger. Die lijken inderdaad groter, die zien er relaxed uit. Afwachten dus maar. Maar goed, ik ga nog even vogelen met het toevoegen van de foto’s. iemand tips?

Tja, daar ben je dan eindelijk weer eens. Op je eigen weblog. Al weken niet meer geweest, terwijl de start zo flitsend was, toch?

Tis toch lastiger dan gedacht, het bijhouden van je eigen verhaaltjes. Op zich moet dat voor mij toch niet al te moeten zijn. Ik ben communicatie, ik hou van communicatie, ik praat altijd te veel (en te hard volgens sommige mensen!). Kennelijk nog niet altijd op papier. Of beter gezegd, digitaal.

Maar ik ga mijn leven beteren. Ik ga het echt proberen bij te houden. Want het is wél heel leuk! Zeker over HET huis, voldoende over te vertellen. Zelfs foto’s! Die al een maand op een cdtje gebrand staan, maar dus nog niet achter dit weblog hangen…

Tis wat, zo’n weblog…

Wooehooee!!!! Een heleboel handtekeningen later, ruim een maand later dan mijn vorige bericht, maar nu was het dan eindelijk zover: vanaf vanmorgen 10.00 uur zijn we écht de eigenaren van bouwnummer 573, met P57 en B62!!! Vandaag zijn namelijk zowel de transportakte als de hypotheekakte gepasseerd!

Het blijft toch een rare business. Zoveel geld dat even heen en weer wordt geschoven. Inmiddels zijn we al aardig gewend aan de bedragen, dus kijken we niet meer op een duizendje meer of minder, hahaha

Voordat we vorige week op vakantie gingen, hebben we ook nog even de keuken geshopt. Uiteindelijk is het GROEN geworden! Een olijfgroen keukenblad bedoel ik daarmee De witte hoogglanskastjes afgezet met een aluminium randje zijn behouden gebleven. Toen we de Bruynzeel binnenliepen en het ‘geweldig rode aanrechtwerkblad’ nog eens erbij pakte, was het toch iets roder dan het inmiddels in mijn gedachten leek….Ik zeg wel roder, maar eigenlijk was het toch iets rozer dan we hadden gedacht. Kortom: het was niet meer zo gaaf als dat het in eerste instantie was. De olijfgroene daarentegen viel nog steeds in de smaak. Dus, daarmee zijn we de onderhandelingen ingegaan! Ook rare business hoor, die keukenbranche. Hoe je van brutoprijzen met de standaardkortingen kan zakken naar nettoprijzen en dan nog de ‘tja ik zal eens bellen tot hoever we vandaag kunnen gaan’ prijzen, is me nog steeds een raadsel…. Complimenten aan Wout, die de onderhandelingen errug goed heeft gevoerd!!!

Eén ding rest nog: de tegeltjes!!! Boven op de berg die we in Zwitserland vorige week beklommen, meldde de man terloops dat hij daarbij nu eens volledig op mij gaat vertrouwen: "Nou gewoon, ik doe de hypotheken en het geld, jij doet toch die andere dingen, die dingen waarbij je iets moet samenstellen? Ik zeg wel of het mooi is of niet" Right. De rest van de vakantie heb ik me maak extra goed verdiept in de VT Wonen en andere bladen, om op 11 april (als we de afspraak hebben) als een echte binnenhuisarchitecte naar voren kan stappen en mijn ding kan doen.

Iemand nog leuke tips?

Ik heb al een tijdje het gevoel dat iemand mij stiekem heeft opgegeven voor een Spoedcursus Volwassen Worden. Nu geloof ik niet echt in een God, dus die kan ‘t in mijn beleving niet geweest zijn. Wie ‘t ook is, ik wil ‘m graag eens vragen of ik weer wat meer zelf de inhoud van de cursus mag gaan bepalen. Ik dacht dat de cursussen die vandaag de dag gegeven worden, namelijk in hoge mate gericht zijn op ‘maatwerk’; de cursist mag zelf ook bepalen wat het onderwerp van gesprek is.

Het begon eigenlijk vorig jaar zomer denk ik. Toen had ik ‘t er zelf nog wel wat over te zeggen. Mijn diploma, m’n nieuwe baan. Twee logische dingen voor iemand van een jaartje of 23. Aan het eind van het vorige jaar, zo november en december moet de cursus echt begonnen zijn. ‘Men’ liet me samen met vriendlief aanfietsen tegen HET huis. Zo’n geval waarvan je denkt: hmm, hier gaan we spijt van krijgen als we het niet proberen. Dus ‘men’ loodste me de wereld in van hypotheken, spaarplannen, makelaars en keuzes keuzes keuzes maken. Mijn favoriet, alsof ie me al langer kent.

In december ging de cursus nog een stapje de verdieping in. ‘Men’ heeft besloten dat het eens tijd is om je in te laten zien dat je ouders ook een sterveling zijn en geven je lieve paps een redelijk zwaar hartinfarct. Boem. Opeens is zo’n telefoontje van je broer er: Han, er is iets met papa… Right. Opeens draaien de rollen om en sta je daar. In een ziekenhuis. Je vader aan de slangen. Je moeder in tranen. Dus: je beurt je vader op. Je troost je moeder. Je zegt dat het allemaal echt goed komt, al heb je geen idee of je de waarheid spreekt. Opeens staat alles op z’n kop. Je wereld veranderd compleet.

Daar sta je dan. 24 jaar. Met net een nieuwe baan. Een optie op een huis. Een vader met een hartinfarct. Je switcht van een gesprek met de cardioloog, naar de financien van je ouders, naar je hypotheekadviseur, naar de aannemer voor het meer/minder werk. En niet te vergeten, je baan van 40 uur in de week met eindelijk dat grote project met jou als projectleider waar je al zo lang op zat te wachten maar dat nu eigenlijk niet zo goed uitkomt, maar ja, daar heeft je baas niets aan.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik hoop dat ik de moeilijkste fase van de cursus al heb gehad. Ik zou ‘t graag eens met ‘men’ willen bespreken. Is dit het? Was dit het? Komt er nog meer? En, wat vindt ‘men’ ervan? Heb ik al zicht op een cerficaat of komt er nog meer? Of is dit het punt waarop ik zelf de inhoud van de cursus weer mag vormgeven? Ik hoop ‘t…

En toen was het weer weekend! Eindelijk weer tijd om te overdenken wat ik vorig weekend heb gedaan! Een van de dingen waarmee je kennismaakt als je net het werkende leven in stapt is het fenomeen dat je het nieuwe weekend altijd begint met de overdenken wat je vorig weekend ook alweer hebt gedaan. Of het kan natuurlijk zo zijn dat dit geen algemeen iets is, maar dat het alleen mij nog? overkomt.

Goed, vorig weekend werd weer eens duidelijk dat je inderdaad het werkende leven in bent gestapt. Ik was weer eens op bezoek bij de Club. Een borrel op locatie in Amsterdam kun je natuurlijk niet aan je voorbij laten gaan. Op zo’n avond wordt toch duidelijk dat je het tempo van de ‘jongelui’ niet echt meer kunt bijhouden. Ik heb ‘t dan over het drinktempo. Na 3 wijntjes lag ik natuurlijk al volledig onder de tafel. Maar bikkel dat je bent, ga je toch door. Want je wilt natuurlijk niet toegeven dat je ‘t niet meer bent gewend. Ik kan trots zijn op mezelf, want het ging harstikke oke. Ik voelde me ‘s ochtends nog kiplekker! Het eerste uur dan. Daarna had ik er wat meer moeite mee. De heerlijke afbakbroodjes bleken toch opeens weer eruit te willen. Maar ze bleven binnen. Ik heb zelfs de lijken ermee getrotseerd! Op het ‘ochtendprogramma’ stond namelijk een bezoekje aan the Bodies in de Beurs van Berlage. Interessant om te zien. T zijn eigenlijk net poppen!

Dat was afgelopen weekend. Een leuk weekend. En nu is het alweer weekend! Wat is het leven toch fijn. Wat er dit weekend op het programma staat? Dat hoor je natuurlijk volgend weekend!